Vinkona mín sendi mér nýlega tvö myndbönd með Nick Gibb frá því fyrir um ári síðan. Annar er fyrirlestur sem hann hélt við Centre for Independent Studies í Ástralíu í fyrra og hitt er viðtal á Chalk Talk. Ég hafði verið með myndböndin í flipa í nokkra daga en ekki fundið tíma til að hlusta á þetta. Nú í morgun kveikti ég svo á fyrirlestrinum yfir morgunmatnum og bjóst við að hlusta á þetta í bútum milli annarra verkefna.
Raunin varð önnur og ég varði nokkrum klukkutímum í að hlusta á þær 35 mínútur sem erindi Gibb vegna þess að ég stoppaði reglulega til að fletta einhverju upp eða hugleiða. Ég hef hallast að þeirri stefnu sem Gibb mundi líklega kalla „progressive“ svo erindið var mér áhugavert og ögrandi. Hér er það en að neðan eru nokkur viðbrögð við efninu:
Í fyrirlestrinum koma fram atriði sem eru ekki endilega röng en mér þykir skorta aðeins upp á röksemdafærsluna hans á tíðum. Ég er honum í grunninn sammála að við eigum að gera meiri kröfur til nemenda og að versnandi gengi í könnunum sé áhyggjuefni. Fylgnin sem hann nefnir nokkrum sinnum — að minni kröfur séu gerðar til nemenda af „underprivileged“ bakgrunni í „progressive“ skólum og að þau standi sig síður í könnunum — þykir mér hins vegar varhugaverð því hann setur hana upp sem orsakasamhengi án þess að kanna aðra möguleika á orsökum fylgninnar, hvað þá færa fyrir orsakasamhenginu sem hann ýjar að.
Við mælingar er mikilvægt að hafa í huga réttmæti og áreiðanleika mælitækisins TODO: Bæta við… eða setja í sér innlegg?
11:25: Nick Gibb segir frá einu umbótaverkefni sem fylgdi áherslu á hljóðaðferð (e. phonics) sem sett var í aðalnámsskrá og gert að skyldu að kennarar kynnu að beita. Verkefnið fólst í að búið var til „phonics screening check“ sem sé próf fyrir sex ára börn. Hann skýtur því reyndar inn í að það sé mjög umdeilt því það eigi ekki að prófa sex ára börn („You don’t test six-year-olds, I was told“). Þarna virðist hann vera að skjóta á það sjónarmið en prófið sem hann sýnir er ekki próf heldur skimun, og þær eru viðurkennd aðferði niður í leikskóla (held ég!). Hann tekur einnig fram að þetta sé one-on-one með kennara svo það sé engin pressa, sem er einmitt það sem próf eru gagnrýnd fyrir.
Þegar þessi könnun á getu nemenda í hljóðaðferð var prufukeyrð árið 2011 kom á daginn að aðeins þriðjungur nemenda náði tilætluðum árangri upp á 32 af 40 orðum. Prófið var gert að skyldu árið 2012 og þá gátu 58% nemenda náð markmiðinu. Næstu ár var fjármagn sett í að innleiða „phonics schemes“ og þjálfa kennara í hljóðaðferðinni og á hverju ári batnaði árangurinn.
Tvennt: Hoppið frá 2011 og 2012 er svakalegt. Það var engin breyting á nema að könnunin var gerð að skyldu um allt land. Mögulega voru þessir prufuskólar bara með afar slaka kennara eða nemendur en mögulega er þetta stökk vísbending um að þarna sé annar stór áhrifaþáttur annar en raunhæfni nemenda.
Hins vegar er því ekki að neita að fjármagn til innleiðingar og áhersla á þetta skimunarpróf olli því að árangurinn jókst. Nema hvað að prófið er ekki að mæla getu til að lesa heldur ákveðinn „proxy“ sem er tengdur ferlinu. Í upphafi fyrirlesturs Gibb fer hann yfir mikilvægi hljóðaðferðina en það hefði verið gott að tengja þetta við breytingar í lesskilningi sem ætti að vera sýnilegur nú um áratug eftir að stóra aukningin á getu fyrstu bekkinga varð.
Árið 2016 náði árangur nemenda 81% og um það gildi hélt hlutfall nemenda sem sýndi viðmiðunarhæfni í fyrsta bekk. Nemendur sem ekki náðu þeirri hæfni sem stefnt var að voru skimuð aftur og var árið 2013 var heildarhlutfall þeirra sem höfðu sýnt viðmiðunarhæfni 85% fyrsta árið og um 90% næstu ár. Það hefði verið gagnlegt að hafa einhver viðmið til að lengja tímaröðina en það virðist sem nemendur sem ekki bjuggu yfir hæfninni í fyrsta bekk náðu henni mörg við lok annars bekkjar.
Gibb bendir á að nú sé verið að kenna hljóðaðferðina í öllum skólum en það hafi ekki verið reyndin árið 2010.
Gibb nefnir líka að það sé rosalegur munur á skólunum. Sumstaðar séu skólar þar sem 100% nemenda ná viðmiðunum en áhersla hans virðist vera á að veita kennurum þjálfun og gera matið að skyldu frekar en að skoða hvaða aðstæður eða samhengi eru ástæða þessa misræmis. Það virkar eins og það sé árangursríkara en að bara horfa á könnunina.
Gibb nefnir líka PIRLS könnunina sem hann segir góða vegna þess að Bretland sé þar í fjórða sæti. PIRLS er gert á fjórða árs nemendum sem þýðir að stóra aukningin milli áranna 2012 og 2016 í skimuninni sem Gibb ræðir hefði átt að koma inn 2016-2020. PIRLS er framkvæmd á fimm ára fresti og m.a. 2016 og 2021. Faraldurinn setti auðvitað strik í reikninginn en það eru mörg lönd sem sýndu nokkurn stöðugleika (t.d. Danmörk, Frakkland, og Þýskaland). England virðist reyndar hafa verið á uppleið árin áður en það hélt ekki áfram árið sem PIRLS var lagt fyrir fyrstu nemendur eftir árangursaukningu enska skimunarprófsins. PIRLS 2026 kemur því miður ekki út fyrr en á næsta ári, en það verður áhugavert að sjá hvað kemur út úr því. PIRLS sýnir hins vegar ekki sterk merki þess að þessi áhersla á hljóðaðferðina og árangursaukning á þessu skimunarprófi í fyrsta bekk sé að skila sér í PIRLS.
Gibb segir sérstaklega ánægjulegt að PIRLS sýni að það séu sérstaklega slöku nemendurnir sem séu að bæta sig og segir ánægjulegt að þessi stefna sé að skila sér þar. Nema hvað hann sýnir í raun ekkert fram á að það sé þessi stefna og áhersla á hljóðaðferðina sem sé að valda þeirri aukningu á læsi nemenda í fjórða bekk.
14:30: Nick Gibb færir sig svo yfir í stærðfræðina. Þau skoðuðu Singapúr og Sjanghæ sem voru hæst á PISA og tóku 2007 námsskrá Singapúr og „ljósrituðu hana“. Hann segir svo „but then you had to consult“ með smá hæðnistóni og gerir gæsalappir með fingrunum og segir að við það hafi námskráin versnað („that sort of, you know, brought in some things that ideally wouldn’t have been in there“ 15:00). Nú þekki ég ekki ferlið, en að taka inn aðalnámsskrá frá ríki hinum megin á hnettinum og ætla að innleiða hana án breytinga virkar svolítið ófaglega á mig.
15:10 Gitt nefnir að þau hafi kynnt til leiks hugtakið „maths mastery“ þar sem nemendur skilji virkilega hvað þau séu að gera. Þau nái „fluency“ og „effortless fluency“ í reikningi („how to carry the one and all those things“) á sama tíma og þau nái djúpum skilningi á stærðfræðinni sem þau séu að læra.
Nema hvað, hann nefnir dæmi frá Singapúr þar sem þau verji nokkrum vikum í að margfalda saman tveggja tölustafa tölur. Þar spyr kennarinn hvað sé 70 sinnum 30 og hvert sé fyrsta skrefið og fer svo í gegnum skrefin að margfalda 7 sinnum 3 og svo bæta núllunum aftur við.
Nema hvað þetta er einmitt ekki skilningur!
Hér örlar á nokkrum misskilningi á því hvað felst í skilningi á stærðfræði sem ég held að vefjist fyrir mörgum sem vilja bæta hæfni nemenda í stærðfræði.
16:50 Gibb segist telja að nemendur þurfi að kunna margföldunartöflurnar. Hann segist munu koma að rannsóknum sem styðji það síðar, en hann segir að áður hafi krakkar ekki kunnað þær, nú kunnið þau þær, og að þau séu að fara upp í PISA. Þetta virkar sem nokkuð veikur rökstuðningur á orsakasamhengi.
18:25 Gibb fer svo yfir í að ræða mikilvægi þekkingar. Hann vitnar í bók E. D. Hirsch Jr., The Schools We Need and Why We Don’t Have Them. Hann segir bókina hafa hjálpað sér við að skilja almennilega (18:49) „Helped me properly understand what I meant when I said to myself that progressivist or progressive education is the cause of England’s decline in international league tables“ og að „it confirmed my other hunch that progressiveism isn’t only damaging English education system, it’s particularly damaging the children from the most disadvantaged families“.
Úff…
Gibb talar svo um „secondary“ námsskrána sem var hæfnimiðuð og tók gildi 2007 sem hann segir hafa verið mjög skaðlega. Færir hins vegar engin rök fyrir því.
22:02: Gibb vitnar í Hirsh sem segir í bók sinni: „The paradox is quite stunning. The US education system’s emphasis on formal skills has resulted in students who are deficient in formal skills, whereas an appropriate emphasis on transmitting knowledge results in students who actually posess the skills that are sought by American educators; skills such as crticial thinking and learning how to learn.“ Shocking, if true.
22:20 Gibb lýsir því að þessi rök Gibb hafi gert hann færan þegar hann varð ráðherra 2010 um að verjast þeim sem sögðu nemendur ekki þurfa vitneskju heldur gætu bara gúglað, að gagnrýnin hugsun, geta til að leysa verkefni og sköpun sé það sem skipti máli, ekki þekking.
Þetta hljómar svolítið skrítið. Það er alveg rétt að gagnrýnin hugsun, geta til að leysa verkefni og vera skapandi er það sem skiptir máli, og ég held að Gibb mundi vera því sammála. Spurningin er hvort við þurfum þekkingu til þess, og hvort þekking sem útgangspunktur sé betri en hæfni sem útgangspunktur. Rannsóknir virðast benda til að það fyrra sé rétt, en hið síðara ekki.
Mjög áhugavert að Gibb segir (ca. 23:41) að þau hafi ekki verið með neinar PIRLS, PISA eða aðrar rannsóknir til að sýna að umbætur þeirra væru betri. Þau hafi þurft að byggja það eingöngu á styrk röksemda sinna; skrifum Hirsh, Daniel Willingham (Why Don’t Students Like School), John Sweller (cognitive load theory) og annarra; og eigin sannfæringar. Gibb segir að á þau hafi verið ráðist misskunnarlaust („remorselessly“) af hagaðilum („vested interests in the sector, in particularly the early years lobby“ … erm, ha!?) og opin bréf hafi verið skrifuð í blöðin (gasp). Þetta er áhugavert að skoða í ljósi þess að þessir hagaðilar voru að öllum líkindum drifin af samskonar sannfæringu og Gibb og hans fólk. Menntun skiptir okkur öll máli og við eigum að taka jafn mikið mark á öðrum og við viljum að aðrir taki mark á okkur.
26:20: Gibb nefnir stofnun Education Endowment Foundation sem gerði m.a. „randomised control trials“ til að ákvarða bestu aðferðir til að kenna, sér í lagi þeim mest „disadvantaged students“. Væri áhugavert að skoða þetta betur!
Áhugavert að hann vildi ná öllum (arms length) stofnunum sem sáu um að sinna skólum inn undir hatt ráðuneytisins, en mjög áhugasamur um að stofna þessar „academies“ sem voru „free of the influence of the local authorities“. Nú eru 80% „secondary schools“ eru „academies, essentially charter schools“ og það sama gildir um 40% „primary schools“.
Ég er sammála Gibb um að það sé áhugavert að vera með þessar ólíku nálganir í Bretlandi því það gefur vísbendingu um hvað virki og hvað ekki. Hann kafar hins vegar ekkert að ráði í þessi gögn eða hvaða aðrir þættir geti verið að verki. Hann horfir aftur eiginlega bara á röðun frekar en einkunnir sem ég átta mig ekki alveg á. Leitaði að samanburði og fann m.a. þetta: https://www.bbc.com/news/uk-scotland-50642855 https://www.bbc.com/news/uk-scotland-67580173